FAKTY I MITY NA TEMAT PIWA

Każdy wielbiciel piwa na pewno nie raz zetknął się z mitami, jakie przez lata narosły wobec złotego trunku. A to że jest rozcieńczane przez barmanów, a to, że tuczy, albo zawiera w sobie inne alkohol. Obiegowych opinii jest wiele – większość z nich nieprawdziwa. Z najpopularniejszymi piwnymi mitami rozprawia się Maciej Chołdrych, jeden z najbardziej znanych polskich piwo znawców.

MIT Piwo w pubach jest rozcieńczane.

Nie ma możliwości dolania wody do kega (metalowej beczki podłączanej do nalewaka – przyp. Browarów Polskich). Piwo, które wydaje się być rozwodnione, jest tak naprawdę podane w zbyt niskiej temperaturze i stąd wrażenie wodnistości w smaku. Niska temperatura powoduje zmniejszenie wyczuwalnego jego bukietu.

MIT Piwo w zielonej butelce jest gorsze niż w brązowej.          

Butelka zielona bardziej przepuszcza promienie słoneczne niż brązowa. Dlatego miejsce, w którym przechowujemy piwo, powinno być ciemne i chłodne. Wystawienie piwa na silne działanie promieni słonecznych lub lampy sprawia, że jego smak ulega pogorszeniu.

MIT Piwo w puszce jest gorsze niż piwo w butelce.      

Piwo puszkowe jest tej samej jakości co butelkowe. W puszce nie dochodzi do reakcji piwa z aluminium, gdyż jest ona wyściełana od wewnątrz specjalnym lakierem spożywczym. Aluminiowy posmak pojawia się kiedy piwo pijemy bezpośrednio z puszki i nasze usta mają kontakt z wieczkiem. Wtedy nasze zmysły łączą smak piwa i zapach aluminium.

MIT Piwo w kegach nie ma dwutlenku węgla, jest nim nagazowywane dopiero w pubach.

Butle z CO2 stosowane w pubach i barach służą do wypchnięcia piwa z beczki. Piwo w kegu ma dwutlenek węgla na takim samym poziomie jak piwo butelkowe i puszkowe.

MIT Piwo z kega jest najgorszej jakości – lepiej wybrać w pubie piwo z butelki.

Jakość piwa beczkowego jest w dużej mierze zależna od umiejętności barmana. Jeżeli barman wie jak obsługiwać nalewak, jakich błędów unikać oraz regularnie czyści instalację do wyszynku, możemy być spokojni o jakość piwa w beczce – będzie dorównywało butelkowemu.

MIT Piwo leczy nerki – jest zdrowe.      

To ciekawy mit, który jest powszechnie znany i powielany. Nie ma niestety żadnych medycznych przesłanek, że to prawda. Jest jednak wiele innych aspektów, świadczących o właściwościach piwa, także prozdrowotnych.

MIT Im piwo zimniejsze tym lepsze.    

Każde piwo ma inny bukiet smakowy, dlatego wymaga innej temperatury serwowania. Piwa mocniejsze wymagają wyższej temperatury serwowania, słabsze niższej. Zbyt niska temperatura piwa niszczy właściwości smakowe i zapachowe piwa. Z kolei zbyt niska nie pozwala ujawnić piwu całego potencjału smakowego.

MIT Piwo warzy się z chmielu  

Chmiel jest dodawany do piwa w bardzo niewielkich dawkach. Jest on bardzo istotnym składnikiem złocistego trunku, jednak ze względu na intensywność smaku i aromatu, wystarczy zaledwie jedna szyszka chmielu, by uwarzyć półlitrową szklankę piwa.

MIT Piwo sprzedawane na festynach, plenerowych imprezach jest gorszej jakości, rozwodnione.

Piwo sprzedawane na festynach jest tej samej jakości co piwo sprzedawane do pubów. Zdarza się, że jest przechowywane w niewłaściwych miejscach i narażone na działanie wysokiej temperatury oraz promieni słonecznych. Czasami podawane jest w zbyt niskich temperaturach – te wszystkie czynniki mogą wpłynąć na jego jakość.

MIT Piwa koncernowe są gorsze niż piwa produkowane w małych, regionalnych browarach. 

Różnice w układzie cech smakowo – zapachowych obu rodzajów piw nie świadczą o poziomie ich jakości. Każde piwo kierowane jest do określonej grupy konsumentów. Dlatego na rynku mamy zarówno bardzo lekkie lagery jak i ekstraktywne portery, a różnorodna oferta browarów pozwala każdemu piwoszowi znaleźć coś dla siebie.

MIT Piwo pasteryzowane jest gorsze niż niepasteryzowane.

Pasteryzacja to znany od wieków proces utrwalania żywności przy pomocy wysokiej temperatury. Proces ten stosowany jest w branży sokowej, mleczarstwie i wielu innych. Pasteryzuje się również przetwory domowe. Jest wiele czynników wpływających na jakość piwa, jednak pasteryzacja nie jest jednym z nich. Wpływa ona na jego trwałość i czas przechowywania.

MIT Piwa smakowe mają w swoim składzie chemiczne aromaty imitujące owocowe.

W większości przypadków piwa smakowe zawierają syropy cukrowe i aromaty lub zaprawy owocowe. Aromaty do tych piw dzielimy na naturalne i identyczne z naturalnymi. Do produkcji piw owocowych używa się także słodu jęczmiennego, drożdży, a nawet samych owoców.

MIT Koncerny piwowarskie przy niedoborach chmielu często posiłkują się dodatkiem bydlęcej żółci jako źródła goryczki.                

Nie ma na świecie piwa z choćby śladową ilością byczej żółci! Pomijając fakt pozyskiwania tego „składnika”, jego smak z pewnością nie ma nic wspólnego z chmielem. Do produkcji piwa używa się chmielu w formie szyszek, granulatu lub ekstraktu.

MIT Do piw mocnych – 6, 7, 8 i więcej % – dodaje się w procesie produkcji inny alkohol.

Drożdże piwowarskie są w stanie wyprodukować piwo o mocy nawet 14% alkoholu. Metodą wymrażania wody z piwa da się zrobić nawet 40 % i więcej. Nie ma zatem podstaw do dolewania do piwa jakiegokolwiek alkoholu. Poza tym, gdyby taka praktyka była stosowana, piwo musiałoby mieć wyższą akcyzę, tak jak mocne alkohole.

MIT Ekstrakt z kukurydzy jest dosyć powszechnie dodawany do piwa przez wielkie korporacje, podobnie jak syropy skrobiowe i maltozowe.            

Czas surowców niesłodowanych już minął. Rzecz jasna niektóre browary jeszcze używają ekstraktu z kukurydzy, zwłaszcza do tańszych marek piwa. Coraz więcej browarów używa jednak tylko słodu jęczmiennego jako źródła cukrów.

MIT W ofercie sklepów najczęściej można spotkać ofertę piw pochodzących z wielkich koncernów – wypychają one piwa lokalne z rynku.

Piwa z lokalnych browarów coraz częściej pojawiają się na półkach sklepowych. Ich brak w przeszłości wynikał z tego, że browary lokalne miały ograniczone moce produkcyjne i mały zasięg dystrybucji. Ich mniejsza dostępność nie ma jednak nic wspólnego z polityką sprzedażową dużych koncernów.

MIT Duże koncerny często kupują małe browary tylko po to, żeby je potem zamknąć. I dzięki temu mogą pozbyć się konkurencji.     

Małe browary nie są konkurencją dla dużych. Skala produkcji jest w obu typach browarów tak różna, że ciężko ją porównywać. Zamknięcia niektórych browarów, zwłaszcza w latach 90-tych, były związane z ich sytuacją ekonomiczną, nie zaś walką konkurencyjną.

MIT W browarach piwa nie robią już ludzie, tylko maszyny.

Niezależnie od stopnia automatyzacji procesu produkcji piwa, i tak decydującą rolę odgrywa piwowar. Planowanie receptur, nadzór nad warzeniem, ciągłe reagowanie na to, co dzieje się z piwem i oczywiście degustacja to zagadnienia, których maszyny nigdy się nie nauczą.

MIT Dużo polskich piw posiada w swoim składzie E-300.

To prawda. Jednak E-300 to nic złego. To po prostu kwas askorbinowy czyli popularna witamina C. Jej rolą jest wiązanie tlenu zawartego w piwie, aby zapobiec starzeniu się złotego trunku.

MIT Piwo to napój bardzo kaloryczny. 

Wbrew temu co się powszechnie mówi na ten temat, piwo ma relatywnie niewielką wartość kaloryczną. 100g piwa zwiera około 40kcal. To mniej niż większość soków owocowych. Kalorycznie piwo plasuje się między pomidorami (20 kcal/100g) i jabłkami (50kcal/100g). Warto jednak wiedzieć, że od samych piwnych kalorii się nie tyje. Chmiel w nim zawarty ma w sobie związek o nazwie lupulina, który podobnie jak niektóre zioła pobudza apetyt i to związek ten, a nie rzekoma kaloryczność piwa, odpowiada za to, że niektórzy ludzie po spożyciu piwa stają się bardziej głodni.




4d. PRZEWODNIK PO PIWNYM ŚWIECIE – Piwa fermentacji spontanicznej

Piwa fermentacji spontanicznej – brzeczka fermentuje w otwartych kadziach poprzez zakażenie dzikimi drożdżami, po czym długo dojrzewa w drewnianych beczkach. Piwa tego typu charakteryzuje intensywny kwaśny smak i wytrawny charakter. Często zawierają dodatek owoców.

  Lambic – cierpkie, kwaśne piwo o ziemistym aromacie i złożonym owocowym smaku z lekkim słonym posmakiem. Bardzo wytrawne. Goryczka chmielowa ledwie wyczuwalna.

Zaw. alk. 4-6%

Profil: octowy, ziemisty, kwaśny, skórzany, zjełczały, słony.

  Gueze – kombinacja młodego i starego lambica. Młode piwo wnosi do gueze świeżość, stare zaś głębię smaku i zapachu. Piwo ostre, cierpkie i bardzo wytrawne. Barwa złota do bursztynowej.

Zaw. alk. 4-6%

Profil: kwaśny, ziemisty, korzenny, winny, słony.

Kriek/framboise – powstaje w wyniku dodania do lambica wiśni (istnieją także inne odmiany np. framboise z dodatkiem malin). Piwa tego typu poddawane są wielomiesięcznej fermentacji. Posiadają charakterystyczny zapach pestek owocowych.

Zaw. alk. 4-7%

Profil: owocowy, kwaśny, octowy, ziemisty, winny, słony.

 

Autor: Maciej Chołdrych

Więcej czytaj na: www.piwoznawcy.pl




4c. PRZEWODNIK PO PIWNYM ŚWIECIE – Lagery

Lagery – piwa produkowane przy użyciu drożdży dolnej fermentacji. Fermentują w temperaturze 5-9 C. Z reguły dość mocno chmielone.

Pilzner czeski – klasyczną marką tego gatunku jest Pilzner Urquell. Piwo posiada wyraźny bukiet słodowy, intensywny aromat chmielowy, silną goryczkę i zapachy takie jak palony, karmelowy.

Zaw. alk. 4-5%

Profil: goryczkowy++, chmielowy++, słodowy, garbnikowy owocowy, karmelowy, palony, mleczny.

  Pilzner niemiecki (Pils) – piwo warzone zgodnie z niemieckim prawem czystości – wyłącznie z użyciem jasnego słodu jęczmiennego, wody, chmielu i drożdży. Jaśniejsze i bardziej odfermentowane niż piwo czeskie, jednocześnie mniej treściwe i słodowe.

Zaw. alk. 4,2-5%

Profil: goryczkowy++, chmielowy++, garbnikowy, słodowy.

  Marzen/Oktoberfestbier – piwo sezonowe, produkowane z wysokiej jakości słodów i szlachetnych odmian chmielu aromatycznego. Wymaga kilkumiesięcznego leżakowania. Średnia pełnia smaku, zapach prażonego słodu, goryczka niska do średniej.

Zaw. alk. 5-6%

Profil: chmielowy, goryczkowy, słodowy, palony, wędzony.

  Dortmunder – jasne piwo typu lager produkowane tylko i wyłącznie w Dortmundzie. Odrębność gatunku powodowana jest przez występującą w tym regionie twardą wodę. Piwo posiada wytrawną goryczkę, szlachetny aromat chmielowy, ma dość wysoką pełnię smakową, jest przy tym jednak bardzo orzeźwiające.

Zaw. alk. 5-6%

Profil: goryczkowy, chmielowy, słodowy, garbnikowy, cierpki, owocowy.

  Helles – lager w stylu monachijskim. Produkowane na bazie wody o wysokiej zawartości węglanów. Jasnozłote piwo wyróżniające się umiarkowaną, miękką, karmelową słodyczą. Posiada dość wysoką pełnię smaku, delikatną goryczkę i aromat chmielowy.

Zaw. alk. 4,5-5,5%

Profil: chmielowy, goryczkowy, owocowy, karmelowy, owocowy.

  Porter bałtycki – pochodna brytyjskiego Imperial Stouta. Ciemne, mocne i aromatyczne piwo, bogate w takie nuty zapachowe jak przypalona, karmelowa, alkoholowa. Bardzo wysoka pełnia smaku, często lepka słodycz.

Zaw. alk. do 9,5%

Profil: palony, karmelowy, alkoholowy, wędzony, goryczkowy, słodki, pełny.

  Schwarzbier (czarne piwo) – niemieckie, ciemne. Posiada silny przypalony aromat figowy, czekoladowy, karmelowy i kawowy. Słabsze i mniej pełne od portera bałtyckiego.

Zaw. alk. 4-5,1%

Profil: karmelowy, kawowy, goryczkowy, palony, tostowy.

  Bock (tradycyjny) – piwo o ciemnej, miedzianej barwie produkowane przy użyciu słodu monachijskiego, karmelowego i czekoladowego. Wyraźny słodowy charakter z nutą karmelu. Zapach chmielu bardzo delikatny lub nieobecny.

Zaw. alk. 6-7,5%

Profil: palony, słodowy, alkoholowy, kawowy, karmelowym czekoladowy.

  Maibock – piwo sezonowe warzone do picia w maju. Dość ciemne (więcej słodu karmelowego). Posiada ostry aromat chmielowy.

Zaw. alk. 5,5-7,5%

Profil: Chmielowy, alkoholowy, goryczkowy, garbnikowy, cierpki.

  Doppelbock – podwójny bock. Ciemne, dość ciężkie piwo z bogatym posmakiem słodowym i wyraźnym posmakiem alkoholowym. Często obecny zapach śliwkowy.

Zaw. alk. 7,5-13%

Profil: alkoholowy++, palony, karmelowy, oleisty, goryczkowy, słodki, owocowy.

Eisbock – piwo wymrażane. W normalnym bocku pod wpływem niskiej temperatury pojawiają się kryształki lodu. Po ich oddzieleniu wzrasta stężenie wszystkich składników piwa. Dominujący zapach słodowy z lekkim aromatem kukurydzy.

Zaw. alk. 10-15%

Profil: alkoholowy+++, sycący, goryczkowy, słodki, owocowy, toffi, karmelowy, słodowy, palony.

 

Autor: Maciej Chołdrych

Więcej czytaj na: www.piwoznawcy.pl




4b. PRZEWODNIK PO PIWNYM ŚWIECIE – Piwa pszeniczne górnej fermentacji

Piwa pszeniczne górnej fermentacji – piwa warzone z dodatkiem słodu pszenicznego. Charakteryzują się silnym bukietem goździkowo – bananowym.

 

    Weizenbier (weissbier) – piwo pszeniczne o bukiecie goździkowym i lekko bananowym. Często zawiera nuty wędzone, dymne. Orzeźwiające o delikatnym zapachu chmielowym. Barwa jasnosłomkowa do ciemnożółtej.

Zaw. alk. 4,5-5,5%

Profil: bananowy, słodowy, przyprawkowy, drożdżowy, kwaśny.

  Hefe-weizen – „hefe“ (niem. drożdże). Zapachowo bardzo podobne do Weizenbier. Główną różnicą jest zawartość osadu drożdżowego, co wpływa na nieco inne odczucia smakowe.

Profil: bananowy+++, goździkowy, wędzony, kwaśny, drożdżowy, maślany.

  Dunkel weizen – ciemna odmiana piwa pszenicznego. Piwo niefiltrowane o barwie od głębokiej miedzi do pełnego brązu. Zawiera takie nuty zapachowe jak orzechowa i karmelowa, czasami mleczna.

Zaw. alk. 4,5-6%

Profil: palony, bananowy, karmelowy, drożdżowy.

  Weizenbock – mocniejsza i pełniejsza odmiana piwa pszenicznego. Barwa od bursztynowej do brązowej. Posiada charakterystyczny aromat bananowo – goździkowy, a także nuty toffi i karmelowe.

Zaw. alk. 6,5-7,5%

Profil: bananowy, alkoholowy, karmelowy, palony, toffi, kawowy, drożdżowy.

  Wit bier/biere blanche (belgijskie białe piwo) – lekkie piwo o cytrusowym zapachu. Aromatyzowane skórkami pomarańczowymi, cynamonem, anyżem lub imbirem. Pomimo bogactwa zapachów posiada średnią pełnię i doskonałe właściwości orzeźwiające.

Zaw. alk. 4,5-5%

Profil: cytrusowy, anyżowy, drożdżowy, kwaśny, cierpki, zbożowy.

  Berliner weisse – lekkie, cierpkie, odświeżające i gaszące pragnienie piwo warzone w Berlinie. Warzone z dużym udziałem słodu pszenicznego (nawet 75%), charakteryzuje się bardzo obfitą, śnieżnobiałą pianą. Oprócz drożdży górnej fermentacji w piwie operują także bakterie kwasu mlekowego dając charakterystyczny kwaśno-cierpki posmak.

Zaw. alk. 2,5-3,5%

Profil: kwaśny+++, cierpki++, chmielowy, słodowy.

 

Inne piwa górnej fermentacji

  Alt (niem. stare, tradycyjne) – piwo smakowo położone pomiędzy angielskim i belgijskim ale. Posiada charakter wytrawny, przyprawowy z wyraźnymi nutami owocowymi i akcentem słodowym. Często zawiera posmak syropu cukrowego lub brązowego cukru.

Zaw. alk. 4,5-5,5%

Profil: chmielowy, goryczkowy, słodowy, palony.

  Kolsch – wizualnie przypomina klasyczny pilzner, jednak smakowo leży bliżej ale. Często zawiera takie nuty zapachowe jak słodowa, perfumowa, słodkich jabłek czy cytrynowa. Piwo delikatne i „gładkie”.

Zaw. alk. 4,5-5%

Profil: chmielowy, słodowy, goryczkowy, owocowy, anyżowy, cytrusowy.

  Trappist – produkowane w 6 browarach klasztornych (5 w Belgii i 1 w Holandii). Piwo o silnym bukiecie, zawiera nuty słodowe, owocowe (rodzynki, śliwka, czarna porzeczka, pomarańcza), korzenne, orzechowe, czasami posmak anyżu lub lukrecji. Piwa tego typu mają sycący i pełny charakter.

Zaw. alk. 6-10%

Profil: alkoholowy, koniakowy, owocowy, rozgrzewający, drożdżowy, chmielowy.

 

Autor: Maciej Chołdrych

Więcej czytaj na: www.piwoznawcy.pl




4a. PRZEWODNIK PO PIWNYM ŚWIECIE – Piwa górnej fermentacji

Piwa górnej fermentacji (ale, portery i stouty) – piwa fermentujące w temperaturze 15 – 30C. Ten typ fermentacji przyczynia się do powstawania wielu aromatycznych składników bukietu, takich jak cytrynowy, truskawkowy, jabłkowy czy mleczny.

 

Pale Ale – jasna bursztynowa barwa. Czysta słodowa pełnia smakowa z akcentami owocowymi i wyraźną chmielową goryczką. Zawiera niewiele CO2.

Zaw. alk. 4,8-5,5%

Profil: chmielowy, słodowy, owocowy, goryczkowy.

  India Pale Ale – mocniejsza odmiana pale, ale o silniejszej goryczce i większej zawartości alkoholu. Wysokie dawki chmielu i wysoka zawartość alkoholu pełniły w nim rolę zabezpieczenia przed zepsuciem w czasie podróży do Indii, gdzie spożywane było przez angielskich kolonistów. Piwo jaśniejsze od pale, ale charakteryzuje się złotą, często prawie pomarańczową barwą.

Zaw. alk. 5,5-7%

Profil: chmielowy++,słodowy, alkoholowy, goryczkowy, estrowy.

  Bitter Ale – piwo o niskiej pełni smakowej. Posiada bardzo silną goryczkę chmielową. Barwa od złotej do odcieni czerwonych.

Zaw. alk. 3,5 – 4,2%.

Profil: goryczkowy++, chmielowy++, słodowy, palony, ziołowy.

Extra Special Bitter – wyższa pełnia smaku i średnia do wysokiej goryczka. Wyraźny aromat owocowy i żywiczny. Gatunek licznie reprezentowany w Ameryce Północnej.

Zaw. alk. 4,5-5,5%

Profil: goryczkowy++, chmielowy, słodowy, estrowy.

  Barley Wine – najmocniejsza odmiana ale, o winnym charakterze i pełnym bukiecie zapachowym. Konsystencja kremowa, oleista. Posiada takie nuty zapachowe jak alkoholowa, owocowa, whisky i wiele innych. Wiele browarów do produkcji tego typu piwa używa drożdży winnych.

Zaw. alk. 7-12%

Profil: alkoholowy, owocowy, chmielowy, goryczkowy, słodki, rozgrzewający.

  Wheat Ale – pszeniczne ale, orzeźwiające piwo o cierpkim posmaku i jasnozłotej barwie. Wyraźna pełnia smaku, częsta obecność takich nut zapachowych jak zbożowa, miodowa, karmelowa.

Zaw. alk. 3,6-5%

Profil: zbożowy, miodowy, goryczkowy, słodki, karmelowy.

  Mild Ale – niskoalkoholowe piwo pochodzące z górniczych okręgów Anglii i Wali. Określenie „mild” oznacza łagodne (pod względem goryczki) piwo. Słodsze i jaśniejsze niż porter, o małej pełni smakowej. Barwa bursztynowa do brązowej.

Zaw. alk. 2,5-3,5%

Profil: słodowy, chmielowy, owocowy.

  Brown Ale – piwo o niskiej goryczy, ale słodsze, bardziej treściwe i mocniejsze od Mild Ale. Często zawiera orzechowe nuty smakowe. Styl zróżnicowany w zależności od szerokości geograficznej, na południu jest ciemniejszy i słodszy, na północy wytrawny i jaśniejszy.

Zaw. alk. 4,5-6,5%

Profil: słodowy, karmelowy, palony, goryczkowy, chmielowy.

  Scottish Ale – wyraźny posmak i zapach słodu, słaby aromat chmielowy. Barwa brązowa. Charakterystyczne nuty zapachowe to przypalona, kawowa i czekoladowa.

Zaw. alk. 3,6-5%

Profil: słodowy++, chmielowy, goryczkowy, estrowy, palony, kawowy.

  Porter – delikatny, miękki smak. Piwo często zacierane z dodatkiem słodu karmelowego, płatków kukurydzianych i cukru. Barwa ciemna.

Zaw. alk. 3,8-6,5%

Profil: palony++, czekoladowy++, karmelowy, kawowy, goryczkowy, tostowy.

  Dry Stout – piwo wytrawne, bogate smakowo, ciemne. Wyraźna goryczka pochodzi zarówno od chmielu, jak i palonego słodu. Pełnia niska do średniej. Wysoka zawartość chmielu goryczkowego. Guinness zakwasza stouta dodając nieco brzeczki poddanej osobno fermentacji mlekowej, stosuje także mieszankę gazową (dwutlenek węgla + azot), która daje bardzo trwałą i obfitą pianę o kremowym odcieniu.

Profil: palony++, goryczkowy++, kawowy, zbożowy, kwaśny.

  Imperial Russian Stout – najmocniejszy porter warzony na eksport do Rosji. Bardzo mocno chmielony o wysokiej zawartości alkoholu. Aromat słodowy, chmielowy, owocowy (winogronowy, porzeczkowy), a także przypalony, karmelowy i kawowy. Zaw. alk. 7-10%

Profil: alkoholowy++, owocowy, palony++, karmelowy, słodowy, kawowy, goryczkowy.

Oatmeal Stout – słodsza odmiana stouta. Zacier zawiera domieszkę owsa, która daje piwu gładkość, oleistość. Posiada nuty karmelowe i orzechowe.

Zaw. alk. 3-6%

Profil: goryczkowy, oleisty, kremowy, orzechowy, kawowy, słodowy, zbożowy.

  Milk Stout – odmiana stouta zawierająca laktozę – cukier mleczny niefermentowany przez drożdże piwowarskie. Piwo jest słodkawe i bardziej gęste od pozostałych stoutów.

Zaw. alk. 3-4,5%

Profil: mleczny, maślany, goryczkowy, karmelowy, palony, kremowy, biszkoptowy, kawowy. 

Belgian Pale Ale – technologicznie podobne do angielskiego ale, jednak bardziej korzenne i aromatyczne. Barwa od złotej do miedzianej.

Zaw. alk. 4,5-5,5%

Profil: goryczkowy, chmielowy, owocowy,słowy, ziołowy, korzenny.

  Oud bruins (stare brązowe) – piwo pochodzące z zachodniej Flandrii. Ma słodko kwaśny charakter. Dodaje się do niego cukier przed pasteryzacją. Barwa ciemna, brązowa.

Zaw. alk. 4-6,5%

Profil: palony, cierpki, słodowy, słodki, tostowy, owocowy.

  Red Ale – cierpkie, kwaśne, czerwone piwo o niskiej do średniej pełni. Czerwona barwa jest wynikiem użycia słodów  specjalnych i półtorarocznego przebywania piwa w dębowych kadziach, w których pracuje kilkanaście szczepów drożdży. Zaw. alk. 5,5-6%

Profil: kwaśny+++, cierpki, owocowy, palony, goryczkowy, słodowy.

  Strong golden ale – jasnozłote mocne piwa o niskiej barwie. Bogate smakowo w nuty owocowe, chmielowe i alkoholowe. Zaw. alk. 6,5-8%

Profil: alkoholowy++, słodowy, chmielowy, słodki, korzenny, owocowy.

 

Autor: Maciej Chołdrych

Więcej czytaj na: www.piwoznawcy.pl




3. ZASADY DEGUSTACJI PIWA

Kluczowe cechy piwa najlepiej poznać używając czteropunktowej techniki degustacji.

Technika I
Mieszając kuflem wypełnionym w ¾ objętości piwem w odległości około 15 cm od nosa poczujemy delikatną woń goryczkowych, wytrawnych aromatów. Chmiel to około 300 różnych związków, pachnących w rozmaity sposób. Spora ilość chmielu zawarta w piwie dostarcza nam nut ziół i tytoniu. Czasem uda się także wychwycić zapach palonej kawy. Pod wytrawnymi, pikantnymi akordami chmielu możemy wyczuć także słodkawy zapach róży i rześki aromat cytrusów. Ta kombinacja sprawia, że chmiel ma tu co najmniej kilka wymiarów.

Technika II
Teraz mieszamy intensywnie szklanką z piwem, mocno wciągając nosem powietrze znad piwa. Słód jęczmienny różnych odmian wzbogaca piwo o całą gamę aromatów. Możemy spotkać tu nuty karmelowe, biszkoptowe, waniliowe, maślane, palone i orzechowe. To część piwa, która daje mu pełnię smaku i zapachu oraz słodowy finisz, który idealnie kontrastuje z wytrawną, chmielową goryczką. Dzięki wrażeniu pełni smaku, piwo nabiera treściwości, przynależnej trunkom ekstraktywnym, o bogatym profilu sensorycznym.

Technika III
Czas na bukiet, który jest obecny w każdym piwie. By go odkryć, przykrywamy szklankę dłonią i intensywnie mieszamy, by po odkryciu delektować się bogactwem owocowych aromatów. Gruszki, banany, brzoskwinie i morele to najczęściej wyczuwane zapachy. Można doszukać się także ulotnych nut melona i ananasa. Związki, którym zawdzięczamy bukiet powstają na drodze fermentacji alkoholowej, a więc bezpośrednią przyczyną ich obecności są drożdże, a w zasadzie ich praca. Bukiet piwa jest sercem jego sensorycznego profilu – to kluczowa cecha, która ma olbrzymi wpływ na smak.

Technika IV
Smak. Biorąc łyk piwa do ust pozwalamy mu przetoczyć się po całej powierzchni języka i dotknąć policzków oraz podniebienia. Na początku doświadczymy złożonej, biszkoptowej słodyczy , która po chwili zaniknie, by ustąpić miejsca ożywczej kwaśności z cierpkimi nutami. Ta z kolei umknie przed zdecydowaną goryczką, wyczuwaną przez tylną część języka – goryczką, która jest tu wzbogacona o garbnikowe, taninowe nuty, jakie znamy z dojrzałych, czerwonych win. Goryczkowy finisz czujemy jeszcze chwilę po przełknięciu piwa. Posmak ten doskonale przeplata się z gładką słodowością sprawiając, że termin ewolucja smaku przestaje być obcy dla debiutującego miłośnika sztuki degustacji.

Autor: Maciej Chołdrych

Więcej czytaj na: www.piwoznawcy.pl




2. PROCES PRODUKCJI a WŁAŚCIWOŚCI PIWA

Warzenie

Warzenie piwa jest pierwszym etapem procesu produkcji. Słód, chmiel i woda używane do produkcji piwa oraz warunki procesu gotowania i zacierania brzeczki odpowiedzialne są za powstawanie głównych czynników kształtujących pełnię smakową. Zawartość ekstraktu oraz tworzone w procesie fermentacji alkohol etylowy i dwutlenek węgla są określane jako pierwszorzędowe składniki bukietu piwa i kształtują tzw. pełnię smakową piwa. Izozwiązki zawarte w chmielu odpowiedzialne są za tworzenie charakterystycznej goryczki, która w odpowiednim natężeniu pozytywnie wpływa na właściwości sensoryczne piwa. Polifenole zawarte w słodzie i chmielu mogą powodować powstanie posmaku ściągającego często określonego jako „pozostająca” goryczka, mają one jednak pozytywny wpływ na tworzenie pełni smakowej, a także silne właściwości przeciwutleniajace. Woda używana do procesu produkcji piwa stanowi główny składnik piwa. W piwach typu lager zawartość wody wynosi około 95%, dlatego jakość wody stanowi bardzo ważny element w procesie sterowania jakością sensoryczną piwa, jej skład chemiczny warunkuje powstawanie wiele cech sensorycznych piwa i odpowiada za ogólny charakter piwa (tzw. piwa miękkie, zaokrąglone lub ostre). Ocena sensoryczna wody technologicznej odbywać się powinna na wszystkich etapach produkcji, gdzie jest ona dozowana, takich jak warzelnia, stacja odgazowania wody, stacja karbonizacji, woda do mycia opakowań itp.

Fermentacja i leżakowanie

 
Kolejnymi etapami produkcji piwa są fermentacja i leżakowanie. W czasie fermentacji tworzą się zasadnicze składniki bukietu piwa – alkohol etylowy i dwutlenek węgla. Składniki znane większości konsumentów są jednak tylko częścią walorów sensorycznych piwa. Oprócz nich w procesie fermentacji alkoholowej tworzone są związki organiczne, charakteryzujące się różnymi charakterami zapachowymi. W zależności od rodzaju fermentacji piwa różna jest relacja pomiędzy zawartością poszczególnych związków. Piwa fermentowane metodą klasyczną w otwartych kadziach fermentacyjnych mają z reguły wyższe zawartości takich związków jak octan etylu, octan izoamylu, aldehyd octowy i alkohole wyższe o owocowych aromatach. W przypadku fermentacji ciśnieniowej, używanej w nowoczesnych browarach, sterowanie składem piwa jest dużo łatwiejsze. Zmieniając temperaturę i ciśnienie fermentacji można doprowadzić do wytworzenia przez drożdże pożądanej ilości tych związków. W przypadku piw fermentacji górnej, obok wymienionych związków, dochodzi do wytworzenia przez drożdże związków fenolowych, takich jak eugenol czy winyloguajakol, nadających charakterystyczny przyprawkowy zapach niemieckim piwom typu Weizen czy niektórym belgijskim piwom specjalnym. Związki fenolowe wytwarzane przez drożdże fermentacji dolnej świadczą o zakażeniu dzikimi szczepami drożdży.

Filtracja i rozlew

Piwo po etapie leżakowania posiada już wszystkie pożądane cechy sensoryczne. Nie oznacza to jednak, że jego profil sensoryczny nie może ulec zmianie. Zarówno proces filtracji, jak i rozlewu piwa niesie ze sobą wiele zagrożeń dla stabilności profilu smakowego finalnego produktu. Podczas filtracji przez ziemię okrzemkową dojść może do pojawienia się posmaku metalicznego. Jony żelaza wypłukane ze złoża filtracyjnego mogą spowodować pojawienie się tej negatywnej cechy. Duży wpływ na poziom bezpieczeństwa podczas filtracji mają warunki przechowywania ziemi okrzemkowej. Warunki nieodpowiednie, np. wilgoć, w łatwy sposób spowodować mogą pojawienie się zapachu stęchłego, który z kolei może zostać przeniesiony do piwa. Kolejnym punktem kontrolnym powinny być niewątpliwie dozowniki wszelkich dodatków takich jak preparaty enzymatyczne, stabilizatory etc. Przed dopuszczeniem jakichkolwiek dodatków należy dokładnie zbadać ich wpływ na profil smakowy i możliwe interakcje z innymi smakami i zapachami.
Rozlew piwa jest ostatnim etapem procesu jego produkcji. Na tym etapie należy zwrócić szczególną uwagę na dwa punkty: pasteryzację (pasteryzator) i napełnianie butelki (monoblok). Podczas napełniania opakowania kluczowym elementem jest zawartość tlenu jaka dostaje się do butelki wraz z piwem, która powinna być możliwie zminimalizowana. Wysoka zawartość tlenu, dostająca się do opakowania, powodować może utlenianie niektórych związków (np. alkoholi wyższych, aldehydów) zawartych w piwie. Czynnikiem powodującym szybsze utlenianie piwa jest wysoka temperatura. Zagrożenie takie występuje podczas pasteryzacji. W przypadku nowoczesnej pasteryzacji,  prowadzonej w przepływie, zagrożenie to nie jest tak duże jak w przypadku pasteryzacji tunelowej. Podczas pasteryzacji tunelowej niewielkie przedłużenie czasu ogrzewania piwa (spowodowane np. awarią) może doprowadzić do pojawienia się zapachu przypalonego, który znacznie obniża smakowitość piwa.

Autor: Maciej Chołdrych

Więcej czytaj na: www.piwoznawcy.pl




1. SUROWCE PIWOWARSKIE

Woda – piwny smak i charakter.

Woda to często niedoceniany składnik piwa. Nie posiada smaku ani zapachu, toteż mało kto zdaje sobie sprawę, jaki wpływ ma ona na finalny smak naszego ulubionego napoju. Tymczasem od lat jakość wody warunkuje gatunek i jakość piwa jakie z niej uwarzymy. Nie bez przyczyny brytyjskie piwa posiadają ostre, zadziorne nuty goryczkowo – cierpkie, a ich aromat jest rozedrgany i wielowymiarowy. To zasługa twardej wody, z której słyną Wyspy Brytyjskie. Oczywiście piwowar, który warzył pierwszego w historii Stouta, nie planował dokładnie jego smaku. To właśnie woda była jednym z czynników warunkujących jego powstanie w takiej a nie innej formie. Z kolei miękka woda, typowa dla środkowowschodniej części Europy dostarcza nam piw miękkich, zaokrąglonych, takich jak czeskie pilsnery czy słowackie ciemne piwa dolnej fermentacji. W piwach tych nie znajdziemy ostrych nut. Będzie tam, za to goryczka doskonale wkomponowana w słodową pełnię smaku i owocowy bukiet.

Woda używana w przemyśle piwowarskim poddawana jest niezwykle rygorystycznym analizom, których celem jest potwierdzenie jej najwyższej jakości. Do uwarzenia 1 litra piwa potrzeba około 4 litrów woda, wynika to z tego, że woda jest nie tylko jego składnikiem, ale przede wszystkim środowiskiem powstawania. Większość piw na świecie powstaje z wody wodociągowej, odpowiednio uzdatnionej. Istnieją jednak piwa, które swój smakowy sukces zawdzięczają unikalnym właściwościom wody źródlanej, głębinowej. To dzięki tej wodzie wiele piw ma zrównoważony, miękki smak i niechanalną goryczkę oraz doskonale wyważoną pełnię smaku. Woda to nie tylko smak i zapach, ale także charakter nagazowania i posmak czyli finisz piwa. Wysokiej jakości woda zapewnia wszystkie te parametry na najwyższym poziomie. Zatem jak widać woda to niezwykle istotny składnik piwa. Warto o tym pamiętać kiedy weźmiemy pełny łyk piwa. To czy nam zasmakuje, czy nie, będzie między innymi zasługą tego właśnie niedocenianego składnika.

Podsumowując:

  • Woda to środowisko powstawania piwa.
  • Potrzeba jej nawet 4 razy więcej niż samego piwa otrzymanego w procesie warzenia.
  • Z twardej wody powstają piwa typu angielskiego (Stout, ALE), z miękkiej typu czeskiego (lager, pilsner).
  • Jakość wody warunkuje jakość piwa.

Słód – ciało piwa.

Ciężko jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie co tworzy piwa dobre czy wręcz doskonałe. Ilu miłośników piwa, tyle opinii i nie istnieje niezależny, miarodajny ranking piw. Jedno jednak nie podlega dyskusji i może być uznane za piwowarski dogmat – otóż piwo jest tak dobre jak surowce z których powstaje. Nie dysponując najlepszymi surowcami, chmielem czy słodem, nie uwarzymy dobrego piwa. Surowce bowiem dają piwu wszystkie cechy jakich doświadczamy pijąc piwo. Warto jednak zdać sobie sprawę jak dużą rolę spełniają one jeszcze zanim napijemy się piwa. Składnik piwa, który odpowiada za jego stronę wizualną to słód jęczmienny. Skiełkowane i wysuszone ziarno jęczmienia, czyli właśnie słód jęczmienny daje dwie bardzo istotne dla piwoszy cechy, a mianowicie barwę i pienistość. Tylko z dobrej jakości słodu, a właściwie z białek, które zawiera, utworzy się gęsta, trwała piana i tylko ten surowiec potrafi tworzyć całą paletę piwnych barw od słomkowej przez złotą, bursztynową, aż do wiśniowej czy ciemnobrązowej. To dzięki niemu klasyczny lager jest jasnozłoty, a piwa mocne nabierają barwy bursztynu. A zatem nie dysponując najwyższej jakości słodem nie uwarzymy piwa, która zachęci nas swoim wyglądem do pierwszego łyku. Piwo uwarzone ze słodów niskiej jakości, a więc o parametrach nieodpowiednich do wykorzystania w piwowarskiej sztuce, będzie miało rzadką i szybko opadającą pianę, a jego barwa będzie dziełem przypadku, nie zaś starannie zaplanowanego procesu warzenia. Zanim więc napijemy się piwa, warto na nie spojrzeć, by upewnić się że to z czego powstało zostało naprawdę starannie dobrane. Dobry wizerunek piwa jest obietnicą doskonałego aromatu i bogatego bukietu, a tego przecież oczekujemy od piw dobrych i doskonałych.

Podsumowując:

  • Słód to skiełkowane i wysuszone ziarno jęczmienia.
  • Słód dostarcza drożdżom cukrów niezbędnych do procesu fermentacji alkoholowej.
  • Słód daje piwu barwę i aromat.
  • Znamy różne typy słodu: jasne, karmelowe, wędzone, pszeniczne, palone i wiele innych.
  • Aby uwarzyć jedną szklankę piwa, potrzebujemy około 3 tys. słodowych ziaren.
  • Dzięki białkom zawartym w słodzie piwo ma pianę.

Drożdże – piwowarska tajemnica.

 
Tajemnicą wszystkich napojów alkoholowych na świecie są drożdże. To one sprawiają, że czujemy rozgrzewające ciepło płynące z trunku i to one, choć często nie zdajemy sobie sprawy, sprawiają że alkohole posiadają aromatyczną feerię zapachów nazywaną przez fachowców bukietem. Bukiet to domena wszystkich alkoholi, także piwa. To, że czujemy różnice w smaku różnych marek i gatunków to przede wszystkim zasługa komórek drożdżowych, które pracowicie zamieniają cukier w alkohol etylowy, dwutlenek węgla i masę innych produktów procesu fermentacji alkoholowej. To zaś, co różni piwa przeciętne od doskonałych, to jakość drożdży i procesu fermentacji a więc biochemia okiełznana wprawną ręką piwowara. Wysokiej jakości drożdże dają piwu złożoną pełnię aromatów, od delikatnych nut moreli i brzoskwiń przez zapachy maślano–biszkoptowe, aż po wyraźne akordy dojrzałych bananów. Wiele gatunków piwa na tym właśnie buduje swoją sensoryczną pozycję: takie style jak Barley Wine czy Strong Lager sycą zmysły bogactwem aromatów i ogrzewają kubki smakowe bogatym alkoholowym finiszem. Kolejną bardzo istotną funkcją drożdży jest produkcja dwutlenku węgla, który ożywia piwo i sprawia, że czujemy w nim zdecydowaną, ożywczą moc. Także orzeźwiająca kwasowość i cierpkość piwa to zasługa drożdży. Tworzą one wiele kwasów organicznych, które wzbogacają smak piwa i dają złożony posmak, podnoszący smakowitość piwa. Kwasowość ta połączona z aromatycznym bukietem sprawia, że piwo jednocześnie syci zmysły i orzeźwia. Dlatego właśnie każdy browar, który dba o jakość swoich piw, dokłada wszelkich starań, by drożdże czuły się jak najlepiej i miały komfortowe warunki do pracy, zapewniając im odpowiednie ciśnienie i temperaturę. Każdy szczep drożdży ma inne wymagania i tylko doświadczony piwowar potrafi je zagwarantować. Wtedy zrelaksowane i wypoczęte drożdże z radością produkują rozgrzewający, stonowany alkohol etylowy, rześko musujący dwutlenek węgla oraz dziesiątki aromatycznych związków, które tworzą to, co piwosze nazywają smakiem dobrego piwa.

Podsumowując:

  • Rolą drożdży w piwie jest proces fermentacji alkoholowej.
  • Oprócz alkoholu drożdże tworzą dwutlenek węgla i związki aromatyczne.
  • Związki aromatyczne tworzone przez drożdże tworzą bukiet piwa.
  • Różne szczepy drożdży używane są do produkcji różnych gatunków piwa.

Chmiel – piwna dusza

 
Chmiel to najważniejsza piwna przyprawa. Jego moc sprawia, że wystarczy jedna chmielowa szyszka, by uwarzyć jedną półlitrową szklankę piwa. Pomimo usilnych starań, zapach chmielu nie został nigdy odtworzony w sposób syntetyczny. Tylko naturalne szyszki dają piwu smak i aromat.

Chmiel to jednocześnie najbardziej złożony składnik piwa. Około 300 związków smakowo–zapachowych, które zawiera, sprawia, że nie da się podrobić chmielowego aromatu. Moc chmielu sprawia, że wystarczy jedna szyszka, by uwarzyć jedną półlitrową szklankę piwa.

Różnorodność odmian chmielu powoduje, że piwo może nabierać wielu odcieni chmielowych aromatów. Od żywicznych, leśnych poprzez cytrusowe, różane aż do tytoniowych i ziemistych. Gatunki piwa dla których chmiel to podstawa bukietu to m.in. angielskie i amerykańskie ALE oraz niemiecki i czeski pilzner.

Podsumowując:

  • Chmiel daje piwu goryczkowy smak i wytrawny aromat.
  • Jedna szyszka chmielu wystarczy, by uwarzyć jedną szklankę piwa.
  • Chmiel to jedna z najbardziej złożonych kompozycji aromatów. W jednej szyszce zawiera się nawet 300 różnych aromatycznych związków.

 

Autor: Maciej Chołdrych

Więcej czytaj na: www.piwoznawcy.pl




Dzielnica Wola edukuje swoich sprzedawców wspólnie z Browarami Polskimi

26 kwietnia w Ośrodku Kultury Żeromskiego odbyło się seminarium dla sprzedawców napojów alkoholowych. Głównym celem organizowanego już po raz czwarty przez Urząd Dzielnicy Wola spotkania było przedstawienie przedsiębiorcom obowiązujących zasad i wymogów dotyczących sprzedaży napojów alkoholowych, a także przybliżenie problemu, jakim jest sprzedaż alkoholu osobom niepełnoletnim. W organizację seminarium, tak jak w przypadku  jego poprzedniej edycji, włączył się Związek Browary Polskie.

Część merytoryczna spotkania poprowadzona została przez wieloletniego członka krakowskiego Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Bartłomieja Mazurkiewicza. Podczas tej części seminarium sprzedawcom zostały przedstawione najważniejsze kwestie prawne związane z korzystaniem z zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Ważnym problemem poruszonym przez pana Mazurkiewicza było również łamanie prawa przez tych sprzedawców, którzy nie przestrzegają zasad  ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Prawnik podkreślił, że każdy akt sprzedaży alkoholu osobie niepełnoletniej stanowi w świetle prawa przestępstwo, którego wykrycie skutkuje m.in. utratą zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Istotną częścią wolskiego seminarium były wystąpienia w całości poświęcone negatywnemu zjawisku, jakim jest sprzedaż alkoholu osobom poniżej 18 roku życia. Bogusław Prajsner, przewodniczący Stowarzyszenia Rodzice Przeciwko Sprzedaży Alkoholu Nieletnim (ROPSAN), przybliżył obecnym wyniki badania przeprowadzonego w warszawskich sklepach metodą Tajemniczy Klient. Zgromadzeni sprzedawcy mieli okazję zobaczyć, że wielu przedsiębiorców wciąż łamie prawo i sprzedaje alkohol osobom niepełnoletnim, mimo grożących za ten czyn poważnych konsekwencji. Trzy sklepy na terenie dzielnicy Wola, których sprzedawcy wykazali na tym polu największą odpowiedzialność, odznaczono certyfikatami.

Działania wymierzone na ograniczenie sprzedaży alkoholu osobom poniżej 18 roku życia były tematem wystąpienia Joanny Pieniążek, koordynatorki kampanii „Pozory mylą, dowód nie”. Edukacja sprzedawców w zakresie konieczności sprawdzania dowodów osobistych młodo wyglądającym osobom jest głównym celem kampanii prowadzonej od czterech lat przez Związek Browary Polskie i Komendę Główną Policji.  W wyniku działań zrealizowanych w ramach tej akcji, do której włączyła się także dzielnica Wola, udało się podnieść świadomość sprzedawców odnośnie zagrożeń, jakie niesie sprzedaż alkoholu osobom poniżej 18 roku życia.




Branżowy lider w Rankingu Odpowiedzialnych Firm – Kompania Piwowarska potwierdza swoje kompetencje w dziedzinie CSR

Siódma edycja Rankingu Odpowiedzialnych Firm przyniosła Kompanii Piwowarskiej kolejne wyróżnienia na polu CSR. Firma bierze udział w ROF od początku jego istnienia – w tym roku zajęła 2. miejsce w klasyfikacji generalnej i została liderem kategorii branżowej.

Podczas gali, która odbyła się 23 kwietnia br. w Warszawie, ogłoszono wyniki Rankingu Odpowiedzialnych Firm 2013 i wręczono dyplomy laureatom. Wyróżnienie z rąk dr. Bolesława Roka i prezeski Forum Odpowiedzialnego Biznesu Mirelli Panek-Owsiańskiej odebrała Małgorzata Walędzińska-Półtorak, kierownik ds. zrównoważonego rozwoju w Kompanii Piwowarskiej. KP już po raz siódmy znalazła się w zestawieniu firm docenionych za sposób zarządzania społeczną odpowiedzialnością biznesu. Kompania Piwowarska nieprzerwanie od 2007 r. zajmuje wysokie pozycje w ROF – w 2009 r. było to pierwsze miejsce. Tym razem uzyskała 576 punktów, co dało jej 2. pozycję w klasyfikacji generalnej. Ponadto KP została liderem kategorii „Dobra konsumpcyjne”, wyprzedzając jedenaście innych firm.

– Znaleźć się w gronie najbardziej odpowiedzialnych firm w Polsce już po raz siódmy to nie lada osiągnięcie. Dla nas to ważne wskazanie, bo pokazuje, że działania naszej firmy w zakresie zrównoważonego rozwoju są właściwe i przynoszą efekty – powiedziała MałgorzataWalędzińska-Półtorak. – Należy jednak pamiętać, że nie wdrożyliśmy strategii CSR dlatego, że jest to dzisiaj dobrze widziane. Naszym celem nie są nagrody, ale skuteczne i zrównoważone funkcjonowanie na rynku, przy jednoczesnej dbałości o naszych interesariuszy i środowisko naturalne.

Raportowanie docenione
Działania w ramach zrównoważonego rozwoju realizowane są przez całą Grupę SABMiller, do której należy Kompania Piwowarska, pod wspólnym hasłem „10 priorytetów. Jedna przyszłość”. Wyznaczają one główne obszary zaangażowania, które w każdym kraju są ukierunkowane na zasadnicze problemy lokalne. W Polsce są to m.in. kwestie środowiskowe, odpowiedzialna konsumpcja alkoholu i działania na rzecz społeczności. Postępy w realizacji poszczególnych priorytetów są corocznie prezentowane w Raporcie zrównoważonego rozwoju Kompanii Piwowarskiej. Wydawnictwo podsumowujące rok rozliczeniowy F12 (kwiecień 2011 – marzec 2012) w grudniu ubiegłego zostało uznane przez niezależne Jury konkursu Raporty Społeczne za najlepszy raport CSR w Polsce.

Natomiast w tym roku aż sześć praktyk lidera branży piwowarskiej uwzględniono w raporcie FOB „Odpowiedzialny Biznes w Polsce 2012. Dobre Praktyki”. Były to: Platforma Wolontariatu w kategorii „Zaangażowanie społeczne i rozwój społeczności lokalnej”, akcja Ekologia się opłacai wyprodukowanie ekotoreb z nieużywanych już bannerów reklamowych w kategorii „Środowisko” oraz aż trzy praktyki długoletnie – Raport zrównoważonego rozwoju, panele interesariuszy i program edukacji ekologicznej Zgrani z naturą.

O Rankingu Odpowiedzialnych Firm
Tegoroczna edycja Rankingu Odpowiedzialnych Firm jest już siódmą z kolei. Od 2007 roku ranking opracowują dr Bolesław Rok z Centrum Etyki Biznesu Akademii Leona Koźmińskiego – odpowiedzialny za stronę merytoryczną – oraz Jarosław Horodecki, zajmujący się analizą danych i przygotowaniem finalnych zestawień. Patronem ROF jest Forum Odpowiedzialnego Biznesu, natomiast za proces weryfikacji danych oraz ustalania wyników odpowiada firma doradcza PwC. To jedyne tak kompleksowe zestawienie największych firm w Polsce, które są oceniane pod kątem jakości zarządzania społeczną odpowiedzialnością biznesu (CSR). Ranking jest ustalany na podstawie wypełnianej przez firmy ankiety zawierającej 60 pytań z pięciu obszarów CSR: odpowiedzialne przywództwo, komunikacja z interesariuszami, zaangażowanie społeczne, odpowiedzialne zarządzanie i innowacyjność społeczna. Ranking pozycjonuje firmy w klasyfikacji generalnej i branżowej, do tej pory wzięło w nim udział już niemal 150 największych spółek działających na polskim rynku. Pełną treść Rankingu Odpowiedzialnych Firm publikuje Dziennik Gazeta Prawna.

Do redaktora:

Kompania Piwowarska – Lider branży piwowarskiej w Polsce
Kompania Piwowarska jest największym przedsiębiorstwem piwowarskim w Polsce. Kilkusetletnie doświadczenia w warzeniu piwa, nowoczesne technologie i rygorystyczne przestrzeganie zasad produkcji na światowym poziomie gwarantują najwyższą jakość naszych produktów. Do portfela marek KP należą najpopularniejsze polskie piwa – m.in. Tyskie, Żubr, Lech, Dębowe Mocne, Redd’s, a także międzynarodowe marki premium: Pilsner Urquell, Grolsch oraz Peroni Nastro Azzurro. Kompania Piwowarska (utworzona w 1999 roku) posiada trzy browary (w Tychach, Poznaniu i Białymstoku) oraz oddziały handlowe na terenie całego kraju. Kompania Piwowarska prowadzi także działalność społeczną oraz programy edukacyjne popularyzujące odpowiedzialność i umiar w konsumowaniu alkoholu. Wielkość sprzedaży osiągniętej przez KP w roku finansowym zakończonym 31 marca 2012 r. wyniosła 13,5 mln hektolitrów piwa.

SABMiller – jeden z największych na świecie producentów piwa
Kompania Piwowarska jest częścią jednego z największych na świecie producentów piwa – SABMiller plc. Grupa produkuje lub dystrybuuje piwo na sześciu kontynentach, a jej ogólnoświatowy portfel obejmuje międzynarodowe piwa premium, takie jak Grolsch, Miller Genuine Draft, Peroni Nastro Azzurro czy Pilsner Urquell oraz czołowe marki lokalne, takie jak Aquila, Castle, Miller Lite, Snow czy Tyskie. SABMiller jest jedną z największych na świecie (poza USA) firm rozlewających produkty Coca-Coli. W roku finansowym zakończonym 31 marca 2012 SABMiller osiągnął przychody w wysokości 31,4 mld USD oraz wypracował zysk brutto (EBITA) w wysokości 5,6 mld USD. SABMiller plc jest notowany na giełdach papierów wartościowych w Londynie i Johannesburgu.

Dodatkowych informacji udziela:

Wojciech Mrugalski
kierownik ds. komunikacji
Kompania Piwowarska SA
ul. Szwajcarska 11, 61-285 Poznań
tel. + 48 61 667 7667
tel. kom. + 48 601 91 11 44
fax + 48 61 66 77 850
wojciech.mrugalski@kp.sabmiller.com
www.kp.pl

Małgorzata Walędzińska-Półtorak
kierownik ds. zrównoważonego rozwoju
Kompania Piwowarska SA
ul. Mikołowska 5, 43-100 Tychy
tel. +48 32 32 78 415
tel. kom. +48 601 590 618
fax +48 32 32 78 418
malgorzata.waledzinska@kp.sabmiller.com
www.kp.pl