Ikony piwowarskiej sztuki

Przez:
 w: Ciekawostki, O piwie, old-Ciekawostki

Niniejszy ranking dotyczyć będzie tego, co w piwie najważniejsze. To, że zapamiętujemy konkretne marki piwa, iż potrafimy rozpoznać poszczególne gatunki i mamy swoje ulubione piwa wynika najczęściej z faktu, iż każdy gatunek ma swoją szczególną cechę, która niczym linie papilarne jest do niego przypisana i która staje się jego firmowym znakiem jakości. Ten właśnie smak lub aromat będzie tajemnicą piwowara i czynnikiem, wyróżniającym dany gatunek złocistego napoju spośród setek podobnych do siebie marek, które na zawsze pozostaną tylko piwem. Natomiast bohaterowie naszego rankingu od lat słyną z rozmaitych „naj”, sprawiających radość spragnionym wrażeń miłośnikom piw nieszablonowych. 

Najbardziej kwaśne piwo

To przykład marki, która jednocześnie stała się gatunkiem. Berliner Weisse to pszeniczne piwo górnej fermentacji, które słynie ze swojego kwaśnego niczym cytryna smaku. Chociaż występuje on w wielu piwach pszenicznych, tylko tutaj przyjmuje formę niezwykle wytrawną, dzięki czemu potrafi wywrócić kubki smakowe na lewą stronę. Jest to zasługa procesu fermentacji mlekowej, której poddaje się część brzeczki, dzięki czemu standardowa kwasowość, jaką znamy z innych gatunków piwa zostaje zwielokrotniona poprzez bardzo silny kwaśny smak, który znamy z kwaszonych ogórków lub kapusty.

Najwyższa goryczka

Znakomita większość miłośników złotego napitku hołduje zasadzie, że prawdziwe piwo ma smak zdecydowanie gorzki. Napoje słodowe, piwa z sokiem itd., traktują z pogardą i nie poświęcają im więcej uwagi niż to konieczne. Kiedy zaś mają do czynienia z prawdziwie gorzkim piwem delektują się każdym łykiem, po którym goryczkowy dreszcz przebiega ciarkami po plecach sygnalizując, że w piwie tym chmielu jest w sam raz. Właśnie dla nich – fanatyków prawdziwej goryczki powstał styl IPA czyli India Pale Ale – piwo, które oryginalnie transportowane było do kolonii angielskich w Indiach. Długa podróż wymagała od tego angielskiego piwa górnej wysokiej zawartości alkoholu i chmielu – czynników spowalniających procesy starzenia i utleniania. Ten kto zna czeskie i niemieckie zdecydowanie goryczkowe pilznery zdziwi się zapewne, że istnieją piwa trzykrotnie bardziej od nich gorzkie. To właśnie IPA – prawdziwe piwo dla prawdziwych piwoszy.

Najdziwniejszy profil smakowy

Tu palma pierwszeństwa bezsprzecznie należy się belgijskiemu stylowi piwa, który laikom jawi się jako przypadkowa mieszanina niespójnych smaków, koneserów zaś od lat zadziwia paradoksalnym rozchwianiem, lub jak kto woli niekoherentną spójnością. Gatunek ten to Faro, czyli dosładzany belgijski lambik, piwo fermentacji spontanicznej (lambik został przedstawiony w poprzednim rankingu). Kwaśne octowe nuty zcierają się tu z cukierkową słodyczą. Karmelowe akcenty walczą z octową cierpkością, a całość nabiera cierpko-syropowej oprawy. Choć opis ten brzmi jak walka dobra ze złem, to efekt tego smakowego melanżu jest zaskakująco pozytywny. Piwo jednocześnie syci zmysły i orzeźwia, dzięki czemu każdy jego łyk powoduje chęć na więcej.

Najmocniejszy smak

Nie będziemy mówić tu o najmocniejszych piwach na świecie. Te pojawią się zapewne w którymś z kolejnych rankingów. Dzisiaj zajmiemy się piwem, którego smakowa moc to nie tylko alkohol, ale także aromat i specyficzny smak – cechy, jakie warunkują warzenie piw doskonałych. Styl piwa, często przejawiający przynależność do tychże szlachetnych gatunków to niemiecki bock, w Polskiej wersji nazywany koźlakiem (niem. bock = kozioł). Mamy tu słodową pełnię smaku, aromat palonego ziarna, kakaowy posmak, chmielowe nuty, biszkoptową słodycz, alkoholową cierpkość, owocowy bukiet, kawowy akcent i goryczkowy finisz. Krótko mówiąc koźlak to aperitif, danie główne i deser w jednym.

Najbardziej rozgrzewające piwo

Tym, dla których kwestia zimowej rozgrzewki jest oczywista i kojarzy się tylko i wyłącznie z metalową piersiówką i którymś z wariantów wody ognistej, warto przedstawić alternatywę w postaci angielskiej odmiany słynnego ALE (piwa górnej fermentacji) o nazwie Barley Wine. „Barley wine” to po angielsku „jęczmienne wino” i tak też właśnie smakuje ten gatunek piwa. Jest unikalnym połączeniem cech czysto alkoholowych z winnym bukietem, piwną wytrawnością i zestawem słodowych aromatów, jakich nie powstydziłaby się dobra whisky. Co ciekawe, miłośnicy wyrobów regionalnych znajdą w tym piwie nutę śliwowicy, a nawet zbożowo–owocową kompozycję charakterystyczną dla trunków produkowanych po zmierzchu… Ten unikalny układ cech zawarty w Barley Wine sprawia, że piwo to klasyfikowane jest jako „winter warmer”, czyli klasyczny zimowy rozgrzewacz, piwo które najlepiej smakuje na narciarskim stoku lub dżdżystą jesienią przy kominku i dobrej książce.

Najdziwniejsze aromaty

Świat piwa jest przedziwny, a jego różnorodność sprawia, że nawet wytrawny piwosz może zostać któregoś dnia zaskoczony trunkiem, którego istnienia dotychczas nie podejrzewał. Tak właśnie jest z belgijskim Lambikiem w wersji ortodoksyjnej. Jest to piwo, które piwoszy przywykłych do jasnych napojów dolnej fermentacji piwem pozostaje tylko z nazwy. Zrozumieć jego specyfikę nie jest łatwo, a to przede wszystkim za sprawą takich aromatów jak skórzasty, octowy czy ziemisty. Wy-trwali poszukiwacze znajdą w nim nuty kozła, konia czy skórzanego siodła. Całość dopełnia bowiem zapach stodoły, siana i delikatnie przejrzałego sera. Jak widać jest to piwo kierowane do zdeklarowanych koneserów…

 Najbardziej rozpoznawalne piwa

Nie mówimy tu o kształcie butelki, etykiecie, kapslu czy rytuale serwowania. Chodzi o piwo, które po jednorazowym spróbowaniu będziemy rozpoznawać do końca życia, o markę, jaka głęboko zapada w pamięć i koduje się w niej na długie lata ze względu na swój unikalny smak i aromat. Z tego właśnie słyną piwa typu Marzen (marcowe), warzone w niemieckim Bambergu. Warto tu wspomnieć, że termin „marcowe” nie odnosi się do czasu spożywania a warzenia tego piwa. Wytwarza się je w marcu by po 8 miesiącach leżakowania poddać  degustacji podczas Octoberfest – niemieckiego święta piwa. Trunek ten rozpoznać można przede wszystkim po zapachu wędzonki (dokładniej – wędzonej słoniny) i ciemnego chleba. Wędzono-palony aromat sprawia, że pomimo niewysokiej ekstraktywności „marcowe” smakuje bardzo treściwie co rusz zaskakując zmysły zdecydowanymi, często nawet ostrymi nutami. Nie ma tu miejsca na posmaki czy akcenty. Jest to piwo, które swoim ciemnym aromatem, jasno daje do zrozumienia, że nie przypadkiem powstało w jednym z najbardziej piwnych regionów jednego z najbardziej piwnych krajów na świecie.

Tu oczywiście nie kończy się lista „naj”, mamy przecież jeszcze najmocniejsze, najsłodsze, najstarsze, najbardziej oryginalne. Dlatego właśnie świat piwa daje nam tyle radości. Można stworzyć na jego temat setki felietonów, opisów i rankingów, a i tak nie ogarniemy nawet połowy piwnego świata dla którego „naj” to typowy przedrostek pasujący do większości marek, bo przecież każde piwo ma w sobie coś wyjątkowego.